Friendster Bulletin # 1


Written on March 26, 2008 – 8:41 am | by crapolas

What do you like most about friendster surveys?
NOTHING.   

Who do you recommend this survey for reposting?
NO ONE.

What do you like the least about friendster surveys?
EVERYTHING.

Do you think it’s a waste of time?
YES.

But isn’t it the very essence of answering one?
MAYBE. TO HELL WITH IT.

What can you say to people who repost these surveys?
I RESPECT YOU, THOUGH I’M JUST NOT SURE IF MORE THAN A HANDFUL OF PERSON WOULD BE INTERESTED TO HEAR YOUR "ANSWERS". SIMPLY PUT, NOBODY GIVES A FUCK TO WHAT YOU’RE WEARING RIGHT NOW, WHAT YOU’RE EATING RIGHT NOW
OR WHERE YOU’RE GOING TONIGHT.

So?
SO I THINK DO MORE PRODUCTIVE THINGS.

Like what?
I DUNNO. MAYBE STARING AT THE CEILING, OR SPITTING AT SOMEONE’S STUPID FACE TO SHOW THEM HOW MUCH OF A MORON THEY REALLY ARE.

So why are you writing this right now?
BECAUSE I THINK THIS IS A PRODUCTIVE THING TO DO.

And?
AND WATCH OUT FOR FRIENDSTER BULLETIN # 2.

:D

Posted in Uncategorized | 2 Comments »

Types of Friendshits


Written on March 17, 2008 – 2:39 am | by crapolas

So okay, here goes another sentimental crap that I
eventually came up from this teeny eeny inspiration that hit me. And
considering the schedule that I’m in (not that it’s really hectic), that’s
quite rare – the inspiration, I mean. So I guess this bullshit is pretty
special.

This is a lousy opening line but what the hell! – I’m going
to write an article about friendship.  Woohoo. Take note, when I say friend, it may
mean either a good friend or a bad friend. I had lots of friends, but only a
handful is whom I consider the good. And the rest, well, it’s either they’re
bad or they really suck they’re fit enough to be dumped in a recycle bin.

So here it go, the types of friendshits.

OOPS, CHANGE TRANSITION IN FILIPINO.

Mahirap talaga ang maghanap ng isang tunay na kaibigan.
Marami kasi ng klase ng tao sa mundong ating tinitirihan. Base sa aking
karanasan, ito ang mga uri ng mga kaibigan na nakasalamuha ko simula noong
ako’y isang inosenteng bata pa lang (oo, hindi na kasi ako inosente ngayon) na
talaga namang hindi mo nanaiisin na makasama ng mahabang panahon.

FRIEND # 1: Si MUKHANG GRADES
Si MUKHANG GRADES ay maaaring isa sa dalawa: ang maaasahan at ang madamot. Si
maaasahan ay ‘yung tipong karir talaga sa pag-aaral pero nagpapakopya at
willing na turuan ka. Siyempre masarap magkaroon ng ganyang kaibigan. ‘Yung isa
naman, as the name implies, eh madamot. Gusto sarilinin ang pinaghirapan.
Siyempre sino ba naman ang gustong manakawan ng kaalaman ‘di ba? Pero
nakakainis ang mga ganitong kaibigan kasi pati ang petsa ayaw pang ipakopya sa
‘yo. Ganun siya kadamot. Period. You get
the drift? Good.

FRIEND # 2: Si THE INVENTOR

Ito ang kaibigang mahilig mag-imbento ng mga istorya para
lang ma-hook ka sa kanya. Other applicable terms would be pasikat, barbero, at
nang-uuto. Siya ‘yung tao na kapag nagkaroon ng ankle sprain sa school eh
asahan mong may naka-ready siyang bagong tsinelas na ipapalit para lang ipakita
sa buong klase. Siya rin ‘yung kinaaaliwan mo dahil sa kwento niyang kaya siya
nalate sa iskul ay dahil may naglagay ng bomba sa kanilang sasakyan kaya
kailangan pa niyang tumalon at mag-ala-super-action-star. Siya rin ang nagsabi
sa iyo na ang “Toyosi” (Toyo + sarsi) ay isang uri ng exotic na wine na gawa sa
iba’t ibang mga hayop tulad ng daga. In short, siya ay isang aspiring comedian,
action star at drama actress at the same time. Hayop ‘di ba? Ansarap sabihan ng
ULUL MU!

FRIEND # 3: Si ‘WAG MO SIYA BATI

Nakakatamad ieksplika ang ganitong uri ng tae, este tao.
Magbibigay na lamang ako ng scenario.

WAG MO SIYA BATI: Galit ako sa kanya! ‘Wag mo siya bati!

FRIEND # 4: Si Little Miss Donya

Nakakairita ang ganitong kaibigan. Siya ‘yung magiging worst
nightmare mo kung katulad mo ako na mataas ang pride. Siya ‘yung feeling niya
eh nakakataas siya sa lahat ng tao kaya dapat sila ang mag-a-adjust para sa
kanya. Kadalasan eh mataray pa at ang gusto niyang mangyari ang dapat masunod.
Usually, mga konti lang naman ang kaibigan talaga ng mga ganito.

FRIEND # 4: Si CHAMELEON

Mahirap magkaroon ng ganitong kasama. Bukod sa unpredictable
siya eh nakakairita ang mga mood swings niya. Parang sa isang chameleon na
paiba-iba ang kulay depende sa kanyang mood. Siya ‘yung tipong ‘pag na-badtrip
eh sa ‘yo ibubuhos ‘yung inis niya kahit wala ka namang ginagawa. O di kaya
hahanapan ka niya ng ginawa mo na mali para masabi lang na badtrip siya sa ‘yo.
Mahirap pakisamahan ang mga ganitong tao kasi hindi naman talaga kaaya-aya ang
ugali nila. Ang mas nakakainis pa eh ‘yung naiirita siya sa pinakamabababaw na
bagay. GET A LIFE kasi.

FRIEND # 5: Si ARTESTIC

Obviously, siya ay maarte, maarte at maarte. Siya ‘yung
taong hindi nawawalan ng vanity sa katawan kahit hindi naman kagandahan o
kagwapuhan. ‘Di naman sa agaw trip ako pero nakakairita lang talaga dahil kahit
naman tumagal siya sa loob ng CR eh ganun pa rin ang mukha niya pagkalabas.
Sana ay binuhos na lang niya sa ibang bagay ‘yung pagka-artestic niya ‘di ba?
Lalo na ‘pag lalake ‘yung ganito, ay nako ansarap ikiskis ang putang inang
mukha sa magaspang na pader.

FRIEND # 5: Si APATHETIC

Siya ‘yung kaibigan na walang pakialam sa iyo kahit maluha
ka sa tuwa o mamatay ka sa nerbyos. Wala siyang reaksyon sa mga sinasabi mo at
para sa kanya, isa ka lang kulangot sa mundong ito na hindi deserved mabuhay.
Wala siyang tinuturing na kaibigan dahil sarili lang niya ang mahal niya. Sana
ay maglaho na lang siya na parang bula kung sarili lang din n’ya ang iniisip
niya.

FRIEND # 6: Si INGGITERA

Prone to death ang mga taong ganito kasi maaaring silang
mamatay sa inggit! Sila ‘yung mga taong insekyora at walang magawa sa buhay
kaya sinisiraan ka sa iba n’yo pang mga kaibigan. Maaaring pasikreto rin ang
inggit sa ‘yo ng mga taong ito ngunit kahit ano mang maitim na lihim ay
unti-unti ring lumalabas tulad ng isang mabahong utot. Sila rin ‘yung mga taong
naiinis sa iyo kapag mas mataas ang nakuha mong marka sa kanila kahit na pala-absent
ka sa ekswela at papetiks-petiks lang. Kinasusuklaman ka rin nila kasi malapit
ka sa mga lalaki kahit hindi ka naman nag-fi-flirt. Ang mga taong ito ay
kailangang bumili ng charm at aura para mapansin. My message: I hope you die to
envy noh!

FRIEND # 7: Si FLOATING FRIEND

Ang ganitong kaibigan ay hindi permanent, hence the term
floating. Hindi mo siya maaasahan sa lahat ng oras dahil pa-iba-iba siya ng
sinasamahan. Iiwan ka niya ‘pag hindi ka niya trip at kailangan at saka
ipagsisiksikan ang sarili sa iba. Pero who cares, dahil hindi mo naman
kailangan ng imbecile at fugly person tulad niya.

FRIEND # 8: Si ASSKISSER

Isa na sa mga pinakaayokong kaibigan ang ganitong klase.
Super turnoff sa guys at super kairita sa girls. Ang mga asskissers ay ang mga
taong “go with the flow” at “social climbers” para lang mag-fit-in sa crowd at
matanggap ng mga inaakala niyang “cool guys”. Mga walang self-confidence at
backbone ang mga taong ito kaya hinahayaan nilang manipulahin sila ng ibang
tao. Mga wannabes, sosyaleras, trying hard at losers ang mga ganito. Ang mas
lower form pa ng mga ganito ay ‘yung mga dikit ng dikit sa mga popular daw pero
hindi naman kaya tumungga ng alak na walang chaser at humihithit –buga lang ng
Marlboro Menthol. Literally, they might even want to kiss someone’s ass just to
be socially accepted.

FRIEND # 9: Si MAGALING LANG PAG MAY KAILANGAN
Kairita ‘yung ganitong kaibigan no? Lalapit lang sa ‘yo ‘pag may kailangan. At
hindi pa marunong mag-appreciate ng tulong mo. Tulad na lamang kapag maaga ang
break nyo before the next class tapos wala kang kasama eh gusto ka na lamang
iwanan sa ere dahil uuwi siya ng bahay nila. Mga ganitong tao eh hindi talaga
nagkakaroon ng tunay at permanenteng kaibigan.

FRIEND # 10: Si DETAIL FREAK

May career na maging inspector o detective ang ganitong tao
o di kaya eh maging bomb-sniffing dog. Bukod sa mahilig pumuna ng mga
bagay-bagay sa iyo ang letseng ito eh mahilig pa mang-usisa. In a bad way of
course. Siya ‘yung magsasabi sa iyo na “ang dry dry naman ng skin mo!” o mga
iba pang insults na halatang sinasadya niya talaga para mapahiya ka. Pero in
fact, mukha naman talaga siyang aso kaya sana ay i-recruit na siya ng K9 team.

Marami pang ibang uri ng mga kaibigan na nakakairita.
Maaaring kombinasyon sila ng mga klase na inilarawan ko. Posible may kaibigan
na LITTLE MISS DONYA AT APATHETIC at the same time. Meron ding ARTESTIC at
DETAIL FREAK. Nandyan rin ang MUKHANG GRADES na INGGITERA rin. Chances are,
hindi talaga iisang uri lang ang tao. Ang masaklap diyan eh ‘yung tatlong
kombinasyon ng mga binanggit ko. Aba, kung magkaganoon eh sana they fall in
damnation for the rest of their lives ‘di ba!

Posted in Uncategorized | 3 Comments »

Sino Ang Dapat Sisihin?


Written on January 18, 2008 – 6:25 am | by crapolas

Putanginang PHC. Napagastos ako ng magkano para bumili ng scrapbook at mga pangdesenyo. Tapos ang kailangan ko pa mag-google (note: hindi po isang pandiwa ang google but I’ll use it anyway at note uli: wala kayong pakialam kung gusto ko mag-Taglish dito, blog ko ‘to eh!) ng mga litrato na nag-de-depict ng trinitrotoluene (TNT) (dahil ‘yun ang napili kong kemikal) at ang mga epekto nito. Tapos ay kelangan ko pa ito ipa-print para gupitin at idikit sa aking yellow and violet motif na scrapbook na binili ko sa Yellow Violet d’yan sa Sta. Lucia (huh, connection?). Nung Friday pa pinagawa ng aming “Napakadakilang Instructor” ang “project” na ito pero dahil sa mukha naman itong madaling gawin ay hindi ako nagmadali. (madaling gawin = hindi nagmadali, napansin n’yo ‘yung salitang madali?) Well anyways, ayon nga sa isa sa mga paboritong kowt ko(aktwali, di ko na mabilang kung ilan ang paborito ko sa dami nila), assumption is the mother of all screw-ups. I screwed. Big time. And yes, the story is just about to start. So you see, (*tonong pakonyo*) I happen to make google at the nearest Netopia just there oh sa may Sta Lu. So mahal their printing fees! 30 peysos for a whole page of coloured long bond paper. But I’m rich naman you retarded so I don’t give a deym! Sige lang ng search ‘til I make filled na the whole long page. (*whew* *breath almost ceases* *ayoko na*) And since kailangan ko pa mag-gupit-gupit at magdikit-dikit, dali-dali ko nang ipina-out ang pc at nagpa-print na. So eto namang si “Eengot-engot na Kahera” sabi kay “Idiotic Printer Boy” na may mag-pa-pa-print. Sabi naman ni “Idiotic Printer” na may naka-queue pang 12 na whole pictures na pina-print ni “Tabachoy na Vain”(take note: hindi n’ya talaga ginamit ‘yung salitang queue dahil I doubt kung alam n’ya ‘yun pero di ko na kasi matandaan sinabi n’ya) . Sabi ko naman kay “Eengot-engot na Kahera” na sabihing ipauna na ‘yung amin dahil isa lang naman at hindi ‘yun magiging pabigat kay “Tabachoy na Vain”. Sa katunayan nga n’yan, si “Tabachoy na Vain” pa ang pabigat sa amin! Ampota! Akalain mo namang andami-daming pictures na pina-print. Hindi ko nga maintindihan kung para sa’n ‘yung mga naunang pictures kasi puro naman mga sceneries and basura. Dahil sa hindi namin kayang tumunganga lang at walang ginagawa, naisipan na namin ni “Papa Daryl” na pumunta ng KFC at mag-order na ng i-ta-takeout para mabilis at saka nasa tapat lang naman ng Netopia n’on. So nakabili na kami at lahat-lahat pero pagbalik namin ay ganun pa ‘rin. Puro mga boring pictures ang lumalabas sa uugod-ugod nilang printer. But wait, there’s more! Akala namin tapos na lahat nung whole page pictures, nang biglang nagsilabasan naman ‘yung mga standard size photos ng vanity madness netong si “Tabachoy na Vain.” Now you know bakit vain. Sa katunayan nga n’yan, nung lumalabas na ‘yung mga pictures n’ya eh nagsimula nang mag-tae ang printer. Nag-leak ‘yung napaka-sosyal na ink ng Netopia hanggang sa nagjam na sa loob ng printer. Ay puta! Pabigat talaga mga pictures n’ya. Nung umpisa nga eh naawa pa ako dahil basta-basta na lang tinapon sa basurahan ‘yung pictures n’yang puro mukha lang n’ya ‘yung laman. Diyosko, kung ako ‘yun malamang maiinsulto ako dahil mukha ko ‘yun eh! Gago ba si “Idiotic Printer Boy” para basta-basta na lang itapon picture ko ‘di ba? Pero actually, oo gago siya. Idiotic na, gago pa. And yes, if you’re reading this, you deserve it! Pwe!  Taena. I forgot to mention pala na binayaran ko na kanina pa lahat ng rental at pati printing fees kaya kahit ‘di pa napi-print ‘yung amin, bayad na! So dapat talaga unahin na kami! Epal talaga ni “Tabachoy na Vain”. Mantakin mo, nagpa-print ng vanity photos n’ya sa computer shop pa! Eh duh, if you’re a logical person which I doubt she is, sa Kodak mo ‘yan ididiretso. So dapat “Tabachoy na Tanga”. I got infuriated since anong oras na. Kahit sino naman sa lugar ko eh. Kesa mapamura pa ako nang wala sa lugar at baka magawa ko pa ang sulsol ng demonyo sa akin, eh nilapitan ko na si “Eengot-engot na Kahera” na walang ginawa d’on sa counter n’ya kundi tumitig at tumunganga. “Miss, p’wede ko bang kunin na ‘yung pera ko kasi nagmamadali kami, project ko ‘yan eh.” Nag-attempt pa siya umangal pero wala ring palag kaya binigay na rin sa akin ang pera ko. Tae n’yo Netopia, never na ako mag-re-rent sa bulok n’yong shop! Umuwi na kami at d’un na sa Vista Verde nag-pa-print. Ganito pa nga ‘yung mga kaganapan e. Una kaming pumunta sa printing shop na pinakamalapit sa gate, basta ‘yung naka-Mac. Taeness. 50 pesos ang sinisingil. So alis na kami. Pero wala akong angal kasi mababait mga tao d’on. Friendly at mukhang professional. Hindi ko lang talaga afford ang fee nila dahil una, poor ako. At pangalawa, hindi ako konyo. Tapos dun kami sa sumunod. Isang tabachoy nanaman ang taga-bantay d’on. Usap-usap blahblah, tapos nauwi sa sinabi n’yang “130 daw ang printing nila sa gan’on pero meron silang promo na 50% off.” AY POTAH! Sumalangit nawa ang kaluluwa ng aso kong namatay. Kahit siya ay mapapaalulong sa sinabi ng tabachoy na ito. Napaka-sweet niya magsalita, sobrang sweet kaya napapayag n’ya akong tingnan ang file sa loob ng USB ko (aherm, USB pala ni “Idol Clarence” para makilatis n’ya kung magkano ang i-cha-charge. Pero inii-scan daw nya muna for protection purposes. Eh di naghintay naman kaming mga gago doon. Antagal. Mga 6 minutes ‘di pa tapos ang scanning. Nagtataka na ako. Sabi ko “matagal pa ho ba ‘yan?” “Di ko alam eh, it depends,” aniya. “Depende kasi sa laki at dami ng files mo.” Yes I know that you dummy. Pero parang andami naman atang laman ng USB ko (este kay “Idol Clarence”). Umabot na raw ng 1k+ files. Ay grabe, lokohan na ito. 1gig lang ang USB at puro basura school works lang ang laman nito. Naglakas-loob na akong magsabi ng “p’wede ko na ho bang kunin ‘yung USB, ‘di na lang ho.” Sweet pa rin siya na pumayag at binigay na sa amin. Powcha. Dun na kami tumuloy sa suki naming shop. ‘Yung pangatlo sa pinakamalapit sa gate. Wala nang tanung-tanong, print na. Same price sa Netopia pero ayos lang. Kahit ata ‘yung 50 pesos ay papatusin ko na sa oras na ‘yun dahil ilang oras na talaga ang nasayang sa akin simula kanina kay “Eengot-Engot na Kahera” or should I say dahil kay “Napakadakilang Instructor”. So anyways, to make this long story a little bit shorter, umuwi na ako at ginawa na ang scrapbook. 2 am na ako natapos at 8 am pa ang klase ko at that day. The lessons? 1. “Tito Murphy is right” 2. The world is swarm-filled with morons and assholes. And 3. Including me.

So as my question goes, SINO ANG DAPAT SISIHIN?

Si "Eengot-engot na Kahera" ba dahil patayu-tayo lang at well, paengot-engot.
Si "Idiotic Printer Boy" ba dahil wala nang alam ginawa kundi kausapin ang printer. ‘Di na tuloy marunong mag-communicate sa tao para sabihing "ma’am sa ibang shop na lang po kayo magpa-print kasi epal po ang printer namin at kupal ako." Bow.
Si "Tabachoy na Vain" ba dahil bukod sa mga pictures n’yang *speechless* eh wala na atang alam na pag-printan kaya pati ang mga dedicated at hardworking na students kagaya ko ay naaagrabyado.
O baka naman si "Papa Daryl" dahil na-epal lang sa istorya.
Ay teka, pati rin pala si "Idol Clarence" ay nasali sa usapan! Marahil ay siya ang dapat sisihin dahil… um. wala lang. Dahil sa kanya ang USB na dala-dala ko! Hahahahaha!
How about si "Napakadakilang Instructor"? Kung hindi dahil sa kanya eh wala akong gagawing project in the first place ‘di ba?

Essay.
Tell me who should take all the blame and why in less than 200 words. 100 points.
And no, you can’t pick me as the answer. AKO ANG BIKTIMA! AKO! :D :D :D

PostNote: Potah ewan ko na lang kung may mag-copy-paste pa neto eh parang walang ka-effort-effort ko na nga ito sinulat eh! :D Tae nyo! Boohoo.

Posted in Uncategorized | 3 Comments »

Not Another Love Shiat


Written on December 30, 2007 – 11:25 pm | by crapolas

Most people are trying hard to find their happiness. This is
I think the most important thing I have learned in my eighteen years of
existence. I have observed through these time, how people behave and act in
different ways but for a sole purpose – they all want to be happy. But no
matter how hard they try, they just can’t seem to be satisfied. I used to be
one of them. Really. I was this mature kid who thinks she’s mature but she’s
just like everybody else – wanting to feel belonged. I didn’t really want to be
popular as most kids would want to be, I just want to be someone unique and
different. But the truth is, I was wanting to feel special – in somebody’s
eyes. That’s what everybody secretly wants. Love.

You know, it’s really funny how people act. Sometimes I even
hate them for it. People find ways to satisfy themselves. They drink alcohol
thinking it’s sort of a “graduation” rite or something. That you’re one of the
losers if you haven’t tried it. So you take a sip, or a gulp, laugh with all
the others and pretending you have fun while all along you were thinking “ugh,
why do these people like this stuff? It tastes bitter!” and then continued
pretending through the night. Or how about smoking? They think it’s too cool to
smoke. I can’t really relate. I mean, I learn to smoke all by myself just for
the heck of it. And the truth is, the first time I tried it, I choke! But it
felt good! It really did. So I got into it and never had the chance to felt
what “coolness” smoking brings because I just do it when I felt the urge. Not
because I want people to see me doing it. They call it peer pressure. I call it
man’s stupidity.

I don’t get it when they all get giddy and excited thinking
of sleeping at someone’s goddamn house. It’s like you suddenly became a princess
or something. I don’t see the importance of owning something exaggeratedly
expensive except for bragging it to your amigas and amigos. There’s something
about people that irritates me – they’re all pretenders. Of course, I
understand them. I have gone through that phase but only like a strong wind
that blows mightfully in one swing. Like I told you before, they just want to
be happy. They want to feel someone of importance, someone deserving to be
noticed and talked about. But they wouldn’t achieve what they are really after
for if they keep on pretending forever. You see, I won’t be anyone’s companion
forever. Of course, there are those my best friends but they can’t stand up for
me forever, not that they’re not willing to but there are just some things that
they can’t do for you simply because they’re just your friend. That’s why I am
so grateful, no make that so very much happy that I have found what I have been
looking for for so many years. And that it wouldn’t take me ages to look for
you because at seventeen, I have discovered you already. And at thirty, forty,
fifty, sixty, I’m still keeping you, careful not to let you out of my grasp.
Because the most beautiful thing lost, is a beautiful thing lost forever. And
there will be no other precious thing to replace it anymore no matter how
beautiful it would be. You can find a snowflake lying in the desert but what’s
more impossible is finding two similar snowflakes on it.

You’ll be my companion when no one else is there. You’ll
love me even when I’m at my worst attitude. You’ll love me even more just
because you want to. And you’ll still love me not because I love you too but
because you really do. And that’s the very thing no other person could give me
– unconditional.

These stupid people, they can sing for how many times they
want, dance ‘til their bones break, eat ‘til the food runs out, and pretend
like they’re the greatest actors on earth but they will never ever find their
true happiness ‘til they realize that it’s just around the corner, they’re just
too busy to notice.

And just so you know, you’re the most beautiful thing that
belonged to me. But I’ll still lit a Marlboro Red when the urge strikes in.

Posted in Uncategorized | 4 Comments »

You are unique, just like everyone else!


Written on October 3, 2007 – 7:11 am | by crapolas

I find this cool.

*taken from Essentials of Anatomy and Physiology 6th Edition by Seeley,
Stephens and Tate
“By the fourth month of development, the ovaries contain 5
million oogonia, the cells from which oocytes develop. By the time of birth,
many of the oogonia have degenerated, and the remaining has begun meiosis
(division of cells). Meiosis stops, however, during the first meiotic division
at a stage called prophase I. The cell at this stage is called a primary
oocyte, and at birth there are about 2 million of them. From birth to puberty,
many primary oocytes degenerate. The number of primary oocytes decreases to
around 300,000 to 400,000; of these only about 400 will complete development
and be released from the ovaries. Just before ovulation, the primary oocyte completes
the first meiotic division to produce a secondary oocyte and a polar body.
After ovulation, the secondary oocyte may be fertilized by a sperm cell.
Subsequently, the secondary oocyte completes the second meiotic division to
from two cells, each containing 23 chromosomes. The 23 chromosomes from the
male join with the 23 from the female to form a zygote. The zygote divides by
mitosis to form two cells, which divide to four cells, and so on. The mass of
cells formed many eventually implant, or attach, to the wall of the uterus and
develop into a new individual.”

So if you had been patient enough and were been able to read
all that long sentences which may seem boring to you but not to me, you may
throw me a question like so what?

So what, my ass. It’s cool. And you’re a moron if you
haven’t realized it by now. From 2 million oocytes or egg cells-to be, down to 300,000
to 400,000 and then to 400, I was the luckiest. I was that micro ovum that
managed to squeeze my way through the fallopian tube to fertilize with the
luckiest counterpart of my father’s sperm cell. I was that special cell that
contained special chromosomes from my mother to unite with those unique chromosomes
of my father. I was that distinctive zygote that was formed inside the uterus
of my mom and on the ninth month, delivered to this super ordinary world. Yes.
That is cool. Simply put, 2 million oocytes and I was the luckiest? Wow.

Even science proves how distinct people are. No matter how
you look, speak and act, there’s no other individual in this world that
possesses such characteristics like yours. So why is almost everyone else
trying so hard to appear different when they already are?

Good question.

So many labels are appearing today. People don’t want to be
mediocre anymore. Good example? Emo. Thick glasses, long bangs, black
eyeliners, black outfit, exaggerated mysterious aura and all that sad, annoying
faces. Gimme a break. I may look emo myself to tell you the truth, having a
penchant for dyeing my hair with red touches and keeping asymmetric bangs and uneven
hair but come on, I like cocktail dresses, I like make-ups and I love a
colorful world. Emo is music, music is NOT a label.

So getting to my point, people want to stand out above the
rest. Some prefer to follow a trend or bandwagon to fit in. I find it funny
(and weird) when I see pics on Friendster with people posing on different
angles, perceiving aesthetics in such a different way. What’s even funnier is
when you meet these people in the real world, along the pavements or inside the
LRT, they morph into different beings, a far cry from the “attractive” mortals
they portray at the online world. It’s because people want to achieve a sense
of fulfillment, a sense of satisfaction they may get from showing that beauty
can also exude from them when in fact, beauty is always in every person. It
depends though how you interpret it.

It’s just how people are.

Though I’d love to hear what other people think. =)

Sidenotes:
Inspiration? Nyahahaha. Na-inspire ako sa mga pics na
nakikita ko na umaanggulo pa! Yung tipong maganda sila sa anggulong ito kaya
dun lage! Nyahahahaha!

T’is my own work. You know the drill beybeh.

Posted in Uncategorized | 4 Comments »

Magkano Ka Ba? Eh Ako?


Written on September 1, 2007 – 5:25 am | by crapolas

Bakit hindi na lang lahat ng bagay sa mundo libre?

‘Yan ang
katanungan ko kapag wala akong pera. Madalas akong walang pera. Kaya
madalas ko ring itanong ‘yan sa sarili ko. At siyempre, hindi rin naman
alam ng sarili ko ang kasagutan.

Saan ba kasi nagmula ang
konsepto ng pera? Ang alam ko, nagkaroon ng sistemang barter ang mga
tao noong unang panahon. Palitan ang mga tao (o dinosaurs) ng mga
gamit. Makatwiran naman ito dahil mahihiya ka naman talagang manghingi
kung wala ka namang ibibigay na kapalit p’wera na lang kung makapal ang
mukha mo.

Kung sino man ang nakaimbento ng konsepto ng pera na
‘yan, #&$*@*@ niya! Pinahirapan pa niya ang mga buhay ng tao
ngayon. Ginawa niyang komplikado ang patakaran ng mundo na dapat ay
simple lang naman talaga. Mas gugustuhin ko pa ang barter system para
‘pag toothbrush ang hihiramin ko sa ‘yo, dahon lang ang isusukli ko.

Ano
ba ang halaga ng pera na gawa lang naman sa papel? Tinatakan lang,
pinirmahan at nilagyan ng serial number, pera na? Maaari mo na itong
gamitin pambili ng bahay at sasakyan para maging instant g’wapo ka.
Aba! E ‘di gagawa na lang pala ako ng sarili kong pera. Itatatak ko ang
sarili kong mukha, pangalan ko ang ipipirma at ang serial number ay mga
winning combinations sa lotto para swerte.

Bakit sa pera
isinusukat ang lahat? Ang halaga ng produkto, halaga ng serbisyo,
halaga ng lupang ginagalawan mo, at ano ito?! Pati na rin ang halaga ng
isang tao?! Holy shit! Pati na rin kaya ang kaluluwa ko?

Bakit
may pera? Para fair and square? Para balanse ang mundo? Hindi rin.
Hindi naman lahat ng tao ipinanganak na pantay-pantay ang kayamanan.
Ang pagsilang sa mundo ay hindi katulad ng pag-signup mo sa isang forum
o laro na may automatic fixed starting points na maaari mong gamitin
para ito’y lumago pa. ‘Pag pinanganak ka mula sa mahirap na family
tree, walang-wala ka na agad. Zero. Ano ang ipangpupuhunan mo? Ang
mayaman naman madami na ngang pera, nagpapayaman pa. ‘Yun nga siguro
ang dahilan kung bakit nagkaroon ng konsepto ng pera. Ganid. Kaya nga
tama lang na sabihan ko ng "#^&$^&# mo!" ang nakaisip no’n.

‘Di
ba mamamayan tayo sa isang bansa? Kaya nga tayo tinawag na Pilipino
kasi tayo’y tubong Pilipinas at dahil na rin sa ‘yon ang nakasulat sa
birth certificate mula sa NSO (ewan ko lang kung sinadya nilang palitan
‘yon para dagdag buwis). Pero dahil lang ba sa nakatira tayo sa
Pilipinas kaya tayo naging Pilipino? Hindi rin. May mga tumitira nang
dayuhan dito. Kung para sa atin lang ang Pilipinas, bakit hindi natin
ariin ito? Bakit ang lupaing ‘yon inangkin ng mga Cojuangco, ng mga
Tan, ng mga Gokongwei at kung sinu-sino pang oportunista? Dahil ba sa
binili nila ito? Bakit… kailan ba naging for sale ang Pilipinas, at
teka… kailan ba nagkaroon ng iisang may-ari nito? Pilipino ako, bakit
hindi ba maaaring kunin ang Mayon Volcano at mag-swimming sa crater
nito kahit kailan ko gusto? Pinoy ako, ba’t hindi p’edeng pigilan ko
ang mga gagong gustong pumaslang ng mga puno para magtayo ng golf
course na puro damo pero ‘di naman pinapakain sa kabayo? Pinoy ako,
ba’t kailangang manatili akong skwater na sabi ng mga nagmamagaling e
nakikitayo lang daw ako ng bahay ng may lupa? O baka naman may
kailangan pa ‘kong bayaran na membership fee at iba pang transaction
fees para maging Pilipino?

Akin din ang Pilipinas. Hindi lang
ito para sa mga business tycoons na kumikita ng mas madaming pera mula
din sa mga ordinaryong mamamayan tulad ko. Bawat lupang tinatapakan ko
ngayon ay may katumbas na halagang pera. Pera na kailangan ko pang
paghirapan para lang mabili na kung tutuusin ay wala naman talagang
nag-mamay-ari kundi lahat ng Pilipino.

Lupa, sasakyan, bahay,
negosyo - lahat ‘yan kailangan pa ng titulo bilang katibayan na ikaw at
tanging ikaw lang ang nagmamay-ari. Biruin mo naman, pati mga aso may
pape-papeles na rin?! Hi-tech na talaga ang mundo. Baka sa susunod pati
katawan mo kailangan na ng titulo para lang masabi na ikaw lang ang
nagmamay-ari sa katawan mo, wala nang iba.

Dati, iniisip ko,
bakit hindi na lang mag-prodyus ang Bangko Sentral ng madaming pera at
ibigay sa lahat ng Pilipino? Lahat magkakaroon na ng bahay, pagkain,
edukasyon at luho. Hindi na rin kailangan pang magtrabaho.
Makatotohanan na ang sinasabi nilang enjoy life to the fullest. Para
tayong naglalaro ng isang videogame na naka-Gameshark at naka-on ang
lahat ng cheat codes. Ang sarap ‘di ba? Kung iniisip mong wala nang
ka-challenge-challenge ‘yun, nagkakamali ka dahil kailangan mo pa rin
problemahin kung anong mansyon ang itatayo mo, ilang kuwarto ang
ilalagay mo, may game room ba o wala, at bibilangin mo pa kung magkano
ka na (siguro hindi ka naman bobo at naiintindihan mo ang nais kong
sabihin).

Sabi ng guro ko sa Economics dati, masisira raw ang
balanse ng ekonomiya dahil lahat na ng tao ay may kakayahan nang bilhin
ang kahit ano. @#^&@*#^*&$^*#!!!! Ang tanging masasabi ko lang,
^#&@^@& naman nu’n kung sino mang nakaisip sa economics na ‘yan!

Ewan ko, marahil ay frustrated lang ako dahil wala akong pera. Hmm, magkano kaya ako..

Posted in Uncategorized | 13 Comments »

The New and Improved Friendster, Huwat?!


Written on August 8, 2007 – 1:29 am | by crapolas

Dati, inis na inis talaga ako sa
Friendster. Tanong n’yo pa kay Crimy, kay manong, kay miong at kay judeh. Pero
hindi n’yo sila kilala kaya ‘wag na lang. Nagkaroon ako ng account nung umpisa
pero dinelete ko rin ‘yun kalaunan. Bakit? Tae. ‘Wag mo nang tanungin. Potah.
Hahaha!

Balik tayo sa present tense. May
account na ako. May 400+ prens at 400+ comments. Ang highest hits ever sa aking
profile viewed ay 700+ lang naman mga kapatid. May 40+ photos ako na hindi pretentious
at plinano ang angulo at posing tulad ng mga nasa Istarbuko Lalong-lalong hindi
puro ang nakakasuka kong mukha ang laman ng photos page ko. Mayroon akong 4
featured friends na talagang featured nga naman. Mayroon din akong pending
friend requests, pending comments at pending submitted photos na hindi ko
inaapprove para lang dumami ang Prenster statistics ko. May isa akong group na
pang-elite nga naman talaga. 11 lang ang members, san ka pa. Maganda rin naman
ang profile ko. Makatotohanan lahat ng hobbies at interests ko. Ang mga nasa
favorite books ko eh mga listahan ng mga paborito ko talagang libro at hindi
lahat ng mga librong nabasa ko na dahil kung ikukumpara mo sa listahan eh mga
katiting lang ‘yan ng mga nabasa ko na. Pili lang din ang mga paborito kong
movies, hindi puro basura na napanood ko lang dahil pinilit ng prof at kailangan
gawan ng movie review. Hindi puro artists ang nakalagay sa favorite music ko
dahil music nga eh pare, music. Ewan ko ba, hindi ata naiintindihan ng mga tao
ang ibig sabihin ng favorite. Madami nang nakapost sa bulletin ko na hindi ko
naman talaga binabasa dahil sadyang hindi ko maintindihan kung bakit ko ba
dapat pagsayangan ng oras kung puro lang naman ito kawalanghiyaan at kagaguhan
tulad ng “the emo survey” and the like. Simple lang ang background ko. Hindi ko
nga masyadong pinagtuunan ito ng pansin at kinarir dahil inisip ko ang
kapakanan ng madaming taong nag-vi-view sa akin. Baka ma-uber-decorate ko kasi
at hindi na nila maintindihan ang napaka-important na Friendster profile ko.
Pero kahit sabihin ko sa’yo ang mga ito, isang malaking SO WHAT POTAH?! SO
HUWAAAAAAAAT?!

Hanggang ngayon parin naman eh
marami akong kinaiiritahan sa Friendster users. Alam ko wala naman akong
pakialam sa kung ano man ang gusto nila, karapatan nila ‘yun nirerespeto ko
pero may karapatan din ako na ipahayag ang mga saloobin ko noh. KaYa KaRaPaTaN
kO sAbIhIn Sa InYo nA IrItA aKo sA mGa GaNiTo MaGtYpE kasi potah pahirapan
naman talaga mag-type ng ganun! Kainis din ‘yung mga paulit-ulit ‘yung pictures
nila. Parehong damit, parehong mukha nagkaiba lang sa konting posing, ngiti at
angulo. Potah talaga. 70+ photos potah, sana nag-multiply na lang kayo! Kainis din ‘yung mga trying hard mag-Ingles
mali-mali naman ang grammar. Pero pare, eto talaga isa pang nakakairita talaga
eh ‘yung mga jologzzzz na dinudugtungan ng zzz yung mga salita. Coolnezzzzz
pare, loooosserrzzzzzzzz. Hahahaha! Potah kayo mga jologzzzzz. Kainfuriate rin ‘yung
ubod ng ka-OA-an sa background. ‘Yung tipong may falling confettis pa and
everything. Anakngpotah lalo na ‘yung andaming youtube videos na nakakabit ta’s
anlalaki pa! Pare naman, alam ko fan ka ng youtube pero ‘wag mo na sila
i-advertise lalo yumayaman na sila eh! Isang malaking bore rin ‘yung mga taong
kumakarir ng profile nila. ‘Yung mga super haba na parang piniga na ata lahat
ng laman ng utak nila para ifill-up sa spaces. Duh, like we care naman noh?!
Pero eto satin-satin lang ha, ang biggest Friendster peeve ko talaga eh ‘yung
mga taong nagpapaka-importante sa virtual world na ito. Mga taong mapagpanggap,
ipokrito at dinadaan ang lakas sa Prenster! Kung isa kang online gamer malamang
alam mo ito – WALA SA GAMIT ANG LAKAS! Nasa stats pare, nasa stats! Hahahaha.
Pero in fairness ha, nakakatuwa sila. Biruin mo nilalaanan talaga nila ng oras
at pagod ang kanilang prenster para nga naman talagang lumakas sila. ‘Cant
blame them ‘di ba? Eh kung d’on talaga sila nakakabawi eh hayaan na natin sila
basta nandito lang ako para maya’t maya ipaalala sa kanila na eeewwww stop pretending
asshole you’re still a third-world native of this basura country noh?!

Alam ko marami pa akong kinaiinisan
talaga e pero saka nalang sa Part 2 ng napaka-short na sanaysay kong ito.

AGAIN: All letter, words and
sentences and even punctuation marks original.
Plagiarism is evil, very evil.
Disclaimer:
I’m not generalizing, you definitely know for yourselves if you’re exactly the
people I’m talking about.

Ika nga ni
idol, ang matamaan tae! Potah guilty kayo kung gan’on dahil kung hindi ka naman
nabanggit sa sanaysay na ito eh ‘di congrats! Hindi ka kabilang sa mga
tinutukoy kong crapola pare! Mabuhay kayo!

P.S. Kainis din pala those people saying potah noh. Why don’t they just say it puta nalang noh, makes them really jologzzzz. Amp talaga how I wish they would just make ngisay and die!

Posted in Uncategorized | 22 Comments »

Duh?


Written on July 5, 2007 – 6:47 am | by crapolas

*tulad nung isa, dati ko pa isinulat ‘to. kelangan ko lang ng mga kumento n’yo mga pare.

Pasosyal dito. Pasosyal doon.

"Omigush, where’d you get that bag? It’s so pretty!"

"Yo p’re, wassup? Balita ko break na kayo ng s’yota mo ah?"

"Dude, do you mind hitching me on your ride? Imma check a hot chick tonight at Club 69."

"So kadiri naman this place. I can’t imagine how these pipol stand this! Eew! Yuck!"

Pasosyal doon. Pasosyal dito.

Eto
ang kadalasang maririnig mo sa "conyo" sector o nagpapaka-"conyo"
sector ng Republika ng Pilipinas. P’wede pang halu-halo ‘yan. May
purong Ingles na daig pa ang Amerikano sa lupet ng accent pero ‘pag
nilapat sa papel, hayup din sa mali ng grammar at spelling. Siyempre
may mixed din, taglish kumbaga. Minsan mas nakaka-enjoy pang sumuka
kesa makinig sa ganito.
Hindi rin pahuhuli ang purong Tagalog pero kung bigkasin naman akala mo foreigner na hindi sanay magsalita ng wikang Filipino.

Meron
nga akong nakitang "good read" sa libro ni Bob Ong na Bakit Baliktad
Magbasa ng Libro ang mga Pilipino? Hindi ko na maalala ang title basta
alam ko Garcia ang apelyido ng nagsulat ng artikulo at tungkol iyon sa
Starbucks. Tama nga naman ang sabi ni Garcia. Ayon sa kanya, ang tingin
ng mga teens, lalo na ‘yung mga upper class, sa Starbucks ay parang
gimikan. Dagdag pa nga ni Garcia, kung sa Amerika ay normal na coffee
shop lang ang tingin ng mga tao do’n, dito sa ‘Pinas iba. P’ede mo na
itong ikumpara sa G4, Powerplant, Culture Club, atbp. Sa madaling
salita, mataas ang tingin sa Starbucks. Akala mo kung sinong santo at
mas madaming sumasamba sa kanya kesa kay Sto. Nino. Basta, wala na
akong masabi. Ang ganda ng pagkasulat ni Garcia sa article na ‘yon.
Kung ako sa ‘yo, basahin mo na lang at tiyak na mapapa-"oo nga" ka kada
basa mo ng pangungusap. P’wera na lang kung sinasamba mo rin siya. St.
Starbucks, pray for us.

Minsan nang makabasa ako ng glossy
magazine, meron silang column dun na ang heading ay "Top 5 Things I
Cannot Live Without." Akala ko ang mga nakasulat dun ay ‘yung mga
karaniwang pangangailangan natin tulad ng tubig, bigas, pagkain, damit,
bahay… Pero hindi! Akalain mo ba namang nasa pinakataas ng listahan
niya ang Chocolate cake with cherry on top! Ganito na ba talaga ang mga
tao ngayon? Mamamatay ka ba kung hindi ka makakakain ng paboritong mong
cake kada linggo? Mamamatay ka ba kung hindi mo mayayakap ang
paboritong mong teddy bear gabi-gabi? Mamamatay ka ba kung hindi mo
mapapanood ang kinababaliwan mong telenovela araw-araw? Mamamatay ka ba
kung hindi mo magagamit ang cellphone mo kada minuto? Maniwala ka man o
hindi, may mga tao talagang mahihimatay at mamamatay ‘pag hindi sila
nakatikim ng Chocolate cake with cherry on top.

Walang masama sa
pagiging vain o maarte. Pero ang kahit anong sobra ay nakakasuka
talaga. Lalo na kung ang sobrang maarte mong kaibigan ay sasabihin sa
‘yo kada sekundo "Ang arte-arte ko talaga." Minsan nga gusto kong
sabihin sa kanya, "ano’ng gusto mong gawin ko? Iyakan kita?" Para kang
isang mamamatay-tao na sinabing "Omigod nakapatay ako ng tao!" Pati
lalaki wala na ring takas. Lalo na kung ikaw ‘yung kaklase kong kala mo
hindi dinadapuan ng mikrobyo. Kada oras pumupunta ng CR ‘yan pero ‘pag
labas gan’un din naman ang itsura niya. Ang favorite lines niya ay "May
dumi ka sa mukha!", "Bakit ang ano ng ano mo?", "’Wag mo nga guluhin
buhok ko, naka-gel ‘yan!". ———- naman ‘yan. Minsan gusto ko nang
isigaw sa kanya, "Nakng—-, bakla ka ba?"

Minsan din ‘pag
lumalabas kami sa mall ng mga kaibigan ko na naka-uniporme pa, hindi
maiiwasan ang makasalubong ka rin ng mga estudyante sa ibang paaralan
na naka-uniporme rin. Hindi naman sa pagmamayabang at kung ano pa man
pero sa lalawigan (probinsya) namin, ang eskwelahan ko ang
pinakamaganda. Kaya nga kung may dadaan sa amin at sasabihing "Anong
school ‘yan?", mapapairap na lang ako at sabay sasabihin ding "Shit,
school ba ‘yan?" (sabay turo sa logo nila).

Ano bang meron sa
bagong labas na cellphone? Ano bang meron sa LV mo na wallet? "So what"
kung kakarelaxed or rebond ng buhok mo? Does it matter kung nakapasok
ka sa University dahil sinuhulan mo ‘yung dyanitor? Kamukha mo na ba si
Tom Cruise kung sampung beses sa isang araw ka maligo? Ano ngayon kung
apat na libo ang suot mong kupas na maong? At lalo namang ano ang
pakialam ko sa ‘yo kung kaya mong bumili ng anim na daan at animnapu’t
anim na Chocolate Cake with cherry on top?

Bago mo isipin at
sabihing "inggit lang ‘yan," isipin mo muna. Isa ka ba sa kanila at
natatamaan ka? Isa ka ba sa dati kong kaklase na ini-Ingles ang driver
nila na hindi nakapagtapos ng hayskul? Katulad ka ba ng kaibigan kong
ipinagmamalaki ang alam niyang piyesa sa pyano? O baka naman ikaw ‘yung
taong nagsulat ng Chocolate Cake with cherry on top? Hoy, gumising ka
naman. Pagmasdan mo ang Payatas Dumpsite at basurang nakakalat sa buong
bansa. Bigyan mo ng pansin ang mga bata sa Bantay Bata 163 na akala mo
pinagsakluban ng langit at lupa dahil sa kanilang deformity. Madami ang
walang trabaho, madami ang walang pinag-aralan. Ang isandaang baon mo
araw-araw ay suweldo lang ng isang ordinaryong laborer sa isang linggo.
Sino ka para magyabang at mag-inarte e hamak na third world citizen ka
lang naman ng isang third world country gaya ng Pilipinas? Mahiya ka
naman. Mamatay ka na kaya? Like duh?!

Posted in Uncategorized | 10 Comments »

Mahal Talaga Ang Araw Dahil Ito Ay Hindi Madaling Makuha Sa Outer Space


Written on April 3, 2007 – 6:54 pm | by crapolas

Nakatulala. Halos lumuwa na ang mata. Nag-iisip. Nag-iisip.
Walang maisip. Walang magawa. Holy week nanaman. Shet.

Mahal na araw. Tang-ina. Ayaw ng ayaw ko ng holy week. Sa
amin kasi, umuuwi kami lagi sa probinsya at nakikiepal sa mga aktibidades ng
mga relihiyosong tao d’on. Sumasama kami sa mga libot-libot kung saan
nakakakita ako ng mga taong nag-mo-model at nag-po-posing para manalo sa kontest.
Pero mas eksayting naman na ‘yon kesa ang tumunganga sa k’warto habang lahat ng
tao ay nasa labas nakikisaya sa mahal na araw na ‘yan.

Para sa akin at para sa libu-libong taong humihinga ngayon
sa mundong ‘to, ang mahal na araw ay mahal talaga sapagkat ito ay bakasyon.
Bakasyon! Hindi ito patungkol sa mga pabasa, prayer meetings, pilgrimage
chuvaness, at kung anu-ano pang kagaguhan ng simbahan. Ang holy week ay ang
beach. Ang malamig na lugar. Ang pag-attend ng mga summer camps at workshops.
Ang mga inuman sessions, pot sessions at lahat ng uri ng session. Ang holy week
ay dapat masaya, energetic, maligalig, puno ng buhay kahit na alam ng bawat
Kristiyano na sa holy week namatay si Hesukristong ating panginoon
(bwahahaha!).

Ano ang pinapalabas ko rito? Na kailangan ba ng mga taong
bigyan ng pagpapahalaga ang holy week tulad na lamang ng mga nababasa ko sa
chain text messages at emails? MALI. Mali, mali, mali! Pinapakita ko lamang kung
gaano ka-ipokrito ang karamihan ng mga Katoliko. Ayaw mong maniwala? Sige. Ano
bang gagawin mo ngayong mahal na araw? *ngiti nang pademonyo*

Post Script. Sadyang maikli lamang talaga ang post na ito sa
kadahilanang iniiwasan ko lamang na makapagmura at makakutya ng mga tao.

DISCLAIMER *ule*: Karamihan ng mga Katoliko ang sinabi ko.
Tandaan. Karamihan ng mga Katoliko.

Posted in Uncategorized | 16 Comments »

To Starbucks Or Not To Starbucks?


Written on January 21, 2007 – 8:17 am | by crapolas

*not a repost*

To Starbucks Or Not To Starbucks?

Starbucks. The epitome of being posh, grand, pretentious and hypocritic. The place where people buy a 2-4 dollar coffee and play pretend because after all, that’s what they’re good at anyway.

You can’t deny it for yourself though. I mean, where can you find a goddamn coffee that’s worth my daily allowance? How they’d love to spend all of it for a cup of coffee. Just a cup of lively caffeine flowing in a liquid form.

But seriously, what is wrong with you people? What’s with those pictures of you sipping and holding, experiencing a coffee you think makes you so important and successful than everybody else? Does it change the fact your mascara is not waterproof, your hair is poorly relaxed and you’re not even somebody I know? Maybe it does. But no it doesn’t. Wait, am I making sense? Of course I am. It’s you who are not.

Whenever I pass a chain of Starbucks (yes, it is a chain you idiots) I tend to snicker and think how some pathetic people bring themselves to gather and move in a fancy matter, in pathetic attempts to impress anyone who’s not holding a cup of some green lady (who’s far more important than my mother, by the way). But the truth is, they’re not. Not me. Not even Crimy. So what’s the deal?

As far as I understand, and hell I’m not concerned, people think that it makes you look cooler when you have something that sets you apart from the rest even if we all know, and the fact still remains that whatever you do, there’s a million of people right here in the planet who’s doing exactly the same thing as you do. The bottomline is, why bother? The answer, because some people are just like that and you can’t change that. It’s natural. It’s humane. But why complain?

It’s because it’s ANNOYING. It’s pain to my eyes everytime I see pictures of hypocrites smiling, pretending to be people of value when the truth is, they’re third-world poseurs living in a third-world country and they don’t even give a damn about it! I hate it when some people activates their foolish superiority crapola like it’s the coolest thing to do. Crapola. That’s what it is all about. I appreciate good coffee and when I do, it ends with buying and consuming it. I don’t take stupid shots of myself holding a coffee like it’s my first time. I don’t spend dinner for a coffee when what I really feel is starvation. I don’t take slow sips just to stay longer and to brag longer at the same time. I don’t think I’m someone of utmost importance. Damn I figured even Johnny Depp doesn’t know me. I don’t laugh out loud, talk in English when I really think my grammar sucks I’m fit enough to be labeled conio.

Perhaps I should just get a life rather than typing another crapola like this. But you crapolas, should be honored and flattered because it’s you who drive me to write this in the first place. It’s you who made me write, after long weeks (or probably even months) of my writing hiatus. Who could ever imagine that it’s only you people who could bring out back my creative juices I have lost quite for some time? Yes, you are that important that I should bother to type this bullshit. Really that important that I seriously think you should get lives. Real lives. Not out there sipping coffee like it’s your last day on earth. Guys, you better spend time with your girlfriends instead than killing time to impress. But if you’re already with your girlfriends at wherelse, then I guess you two are perfectly made for each other. ü
—————————————————————————————————–
Sa Istarbaks O Hindi Sa Istarbaks?

Istarbaks. Ang simbolo ng pagiging mataas, mayaman at popular ngunit mapanlinlang at ipokrito. Ito ang lugar kung saan kaya mong bumili ng pagkamahal-mahal na kape at magkunwari dahil sa bagay, do’n naman talaga kayo magaling hindi ba?

Ngunit sadyang hindi mo naman talaga maitatanggi. Sa’n ka nga naman makahahanap ng kapeng kasing-presyo lamang ng baon ko araw-araw? Hay, kay sarap nga namang ubusin lahat ng ‘yon sa isang kape. Kahit isang baso lang ng kapeng tila may sariling buhay na inuudyok akong inumin ito nang dahan-dahan.

Pero teka, ano bang problema niyo? Ano bang meron sa mga larawan n’yo? Bakit kailangan pang ipakita niyong hawak-hawak n’yo to at iniinom na para bang akala niyo e napakaimportanteng tao n’yo na? Sa tingin n’yo ba e hindi na mapapansin na peke ang iyong mascara, ang buhok mo ay kulot pa rin kahit pina-relaks na at isa ka lang naman ordinaryong tao na kahit ako ay hindi ka kilala. Siguro nga oo. Kaso hindi e. Hay, may k’wenta pa ba itong pinagsasabi ko? Aba siyempre meron. Kayo lang naman ang wala e.

Sa tuwing makadaraan ako sa isang Istarbaks, ugali ko na ang tumawa nang pasarkastiko at magtaka kung papaano nagagawa ng mga kaawa-awang mga nilalang na ito ang magkumpul-kumpulan sa isang tindahan pa ng kape at mag-asta na akala mo ay napakasosyal nilang mga nilikha na sumasamba sa berdeng babaeng mas mahalaga pa ata kaysa sa sarili kong ina. Pero hinding-hindi nila ako mapapabilib. Ako man o maging si Crimy. Kaya ano ngayon?

Sa aking pagkakaunawa lang naman, iniisip kasi ng mga taong ito na mas nagmumukha silang sikat kapag may ginagawa sila na naghihiwalay sa kanila mula sa iba pang mga ordinaryong taong katulad lang din naman nila. Kaso alam naman nating lahat na kahit naman ano ang gawin mo, may tao at mga tao parin sa mundong ito na ginagawa rin ang mga kagaguhang ginagawa mo. Ang nais ko lamang iparating dito ay, bakit ka pa mag-aabala gawin ito? Ang sagot, hindi talaga maiiwasan na may mga taong gan’on. Ito’y natural lamang. Kumbaga likas na ito sa isang tao. Kaya bakit nga ba ako nandirito ngayon at nagrereklamo?

E kasi naman NAKAKAIRITA talaga. Sumasakit ang aking mga mata sa tuwing ako ay makakakita ng mga letrato ng mga ipokritong nakangiti, nagkukunwaring mga tao sila na dapat pahalagahan. Lingid sa kanilang kaalaman ay hindi nito nababago ang katotohanang sila ay mga posers lang na nakatira pa rin sa isang naghihirap at naghihikahos na bansa. Ang masaklap pa d’on ay wala silang pakialam! Naiinis ako kapag nagmamataas ang isang mababang tao na parang ‘yon na ata ang pinakanakakatuwang bagay na gawin. Basura. Ito lamang ang masasabi ko sa kanila. Marunong akong pumuri ng isang masarap na kape at kapag nagkagan’on, natatapos na lamang iyon sa pagbili nito at pag-inom. Hindi ako gago para piktyuran ang sarili ko na may hawak-hawak na Istarbaks na parang ngayon lamang ako nakainom n’on. Hindi ako tanga para gawing hapunan ko na ang kape lalo na’t gutom na gutom na ako. Hindi ako isang hangal para inumin ang kape nang dahan-dahan para lang makapag-pakyut sa mga taong dumadaan at mas dumami ang makakita sa akin na umiinom ako sa Istarbaks. Hindi ako mangmang na inaakalang nagiging mahalaga akong tao dahil umiinom lang ako ng mamahaling kape. Kahit nga siguro ang cras na cras kong si Johnny Depp ay hindi kilala ang isang aba na kagaya ko. Lalung-lalo nang hindi ako tumatawa nang malakas at nagpipilit magsalita ng Ingles dahil hiya ko lang sa karumal-dumal kong balarila sa takot na masabihan pa akong conyo.

Siguro nga ay dapat humanap na lang ako ng ibang produktibong bagay na gawin kaysa ang basurang ito. Pero kung iisipin niyo nang mabuti, dapat kayong masiyahan dahil kayo naman talaga ang dahilan kung bakit ko ‘to ginawa. Akalain n’yo nga namang kayo lang pala ang makakapag-udyok sa akin muli na magsulat matapos ang matagal-tagal na panahon. Napakaimportante niyo talagang mga tao na kailangan ko pa talagang pag-aksayahan ito ng oras. Sobrang importante n’yo nga na sa tingin ko ay kailangan n’yo na rin humanap ng mas kapaki-pakinabang na gagawin para naman may silbi kayo. Tama na ang kakasipsip sa kape na hindi naman talaga nakakapagpabago ng mukha ninyo.

All letter, words and sentences and even punctuation marks original. Plagiarism is evil, very evil. Disclaimer: I’m not generalizing, you definitely know for yourselves if you’re exactly the people I’m talking about.

Posted in Uncategorized | 30 Comments »